International College for Research on Equine Osteopathy
EINDWERKEN
EINDWERKEN
Dr. Anita Smeets-Claessens:
Singelnijd
Singelnijd komt heel veel voor. Tenminste 80% van de paarden heeft dit in meer of mindere mate.Vaak worden de reakties van het paard op deze pijn aangezien voor slecht gedrag. Soms veroorzaakt het aansingelen zelfs zo’n pijn dat het paard trillend op de grond neervalt. Deze pijn schijnt te vergelijken te zijn met de pijn veroorzaakt door een of meerdere gebroken ribben. Vaak hebben paarden met singelnijd echter matige pijn, waar ze aan gewend zijn geraakt.
De oorsprong van singelnijd is niet bewezen, maar is naar alle waarschijnlijkheid een verstoring van het gewricht of gewrichten van de wervels van het hoogste deel van de schoft, en van de daar aanhechtende ribben. De intercostaalspieren, de M. serratus ventralis en de M. pectoralis ascendens blijken veel gevoeliger te zijn. Tegelijkertijd zijn ook de M. trapezius en de erector truncispieren onder het zadel gespannen en gevoeliger waardoor de zadeldruk als onaangenaam wordt ervaren, zelfs bij goedpassende zadels. De pijn wordt hierdoor verergerd.
Symptomen van singelnijd bij het vastmaken van de singel kunnen zijn: proberen naar je te bijten, zich opblazen, schoppen naar de singel en grommen. Eenmaal aangesingeld kun je o.a. een verkorte stap voorwaarts
waarnemen, moeilijk op de meest aangedane hand, in het begin bokken en metname ook bokken bij de overgang van draf naar gallop op de meest aangedane hand.
Waarschijnlijk is deze ribproblematiek al begonnen bij de geboorte. 5% van de veulens met geboortetrauma’s had een of meerdere gebroken ribben en 20% had zelfs een borstkast trauma zo bleek uit recent onderzoek. Het probleem gebied correspondeerde met het hoogste deel van de schoft en kwam overeen met de zone van de beschreven ribpijn.
Vanuit osteopathisch oogpunt zijn er behalve trauma ook andere oorzaken voor het ontstaan van singelnijd. Een andere zeer belangrijke oorzaak voor o.a. het verkrijgen van singelnijd is een dysfunctie van het viscerale systeem en dan met name van de lever en het ademhalingsdiafragma. Anderzijds kan omgekeerd singelnijd ook het viscerale systeem negatief beinvloeden en zo b.v. een dysfunctie van de lever, het ademhalingsdiafragma, het hart en zelfs de longen veroorzaken.
Deze invloed kan vanwege de locatie mechanisch zijn, maar ook nerveus of hormonaal. Neem nu b.v. de longen, zij kunnen niet genoeg uitzetten vanwege de gespannen intercostaalspieren. Wanneer een orgaan niet goed functioneert dan gaat er in dit geval verstoorde informatie over de N. vagus of N. frenicus (verstoorde afferentie vanuit de vliezen) naar de oorsprong van deze zenuwen. Hier gaat dan ook weer een verstoord signaal terug waardoor je b.v. gespannen en gevoeligere spieren kunt krijgen, zoals in dit geval de M. longus capitis of de Mm. Scaleni die op deze plek hun oorsprong hebben. Deze gespannen spieren kunnen op hun beurt vanwege hun oorsprong het PAM (primair ademhalings mechanisme) beinvloeden of het ganglion stellatum. Het ganglion stellatum kan door haar rami cardiaci een aritmie van het hart veroorzaken en kan ook het ganglion cervicale craniale (gcc) verstoren. Dit gcc nu is een zeer belangrijk ganglion vanwege haar relatie met de hypofyse met haar hormonen, of vanwege haar relatie met de plexus choroideus ,die o.a. weer verantwoordelijk is voor het PAM, en zo heeft het gcc indirekt ook weer een relatie met het sacrum en het bekken.
Dus dit is nu osteopathie, iedere struktuur of weefsel in het lichaam heeft een relatie met elkaar direkt of indirekt, en zij kunnen allen elkaar beinvloeden. Daarom moeten we niet de ziekte behandelen , maar we moeten het hele dier behandelen.